Het huilen van een baby raakt ons altijd, soms diep. Het laat ons nooit onverschillig: afhankelijk van de intensiteit, de context, de leeftijd van het kind, onze eigen fysieke of emotionele toestand… en zelfs onze persoonlijke geschiedenis, kan het ons ontroeren, vermoeien, irriteren of ons een gevoel van machteloosheid geven. En dat is allemaal volkomen normaal.

Begrijpen wat dit huilen in ons teweegbrengt, is vaak een eerste stap om beter met het huilen om te gaan, zonder onszelf te veroordelen.

Het huilen van baby’s: een instinctieve, maar ook emotionele reactie

Het is geen toeval dat het huilen van een kleintje bij ons een vrijwel onmiddellijke reactie teweegbrengt. Ons voorouderlijk geheugen speelt hierbij een grote rol: vroeger kon het huilen van een baby een teken zijn van gevaar, roofdieren aantrekken… We hebben deze biologische, bijna instinctieve waarschuwing in ons bewaard. Het is dus normaal dat we een soort urgentie voelen om dit huilen zo snel mogelijk te stoppen.

Maar er is nog een andere, meer intieme dimensie: het huilen van ons kind maakt vaak ons eigen innerlijke kind wakker. De manier waarop we al dan niet werden opgevangen toen we huilden – gehoord, getroost, genegeerd, onderdrukt – komt soms onbewust weer naar boven. Daarom is het belangrijk om, indien mogelijk, je eigen emotionele geschiedenis te onderzoeken wanneer je ouder wordt. Dit kan ons helpen om onze eigen emoties te onderscheiden van die van onze baby.

Huilen, een taal op zich

We associëren het huilen van een baby vaak met pijn, verdriet of nood. Soms ten onrechte. Want huilen is voor hem een echt communicatiemiddel: hij huilt om een behoefte uit te drukken, om hulp te vragen, om aan te geven dat hij gestrest of ongemakkelijk is, of gewoon om emotionele spanning kwijt te raken.

Een baby heeft geen andere taal. Huilen is voor hem geen gril. Het is een natuurlijke uitlaatklep, een manier om te bestaan, zich te reguleren, te zeggen: “Ik heb hulp nodig” of “Er is iets mis”.

Het ideaal zou zijn dat het kind in deze momenten begeleid wordt in zijn huilen. Niet koste wat kost “gekalmeerd”, maar beluisterd, getroost, gesteund. Daar komt uw rol als ouder om de hoek kijken – en daar kan het ook moeilijk worden.

Omgaan met huilen… zonder jezelf te vergeten

Het kan emotioneel zwaar zijn om een huilende baby te begeleiden. Dat hangt af van hoe moe u bent, hoeveel hulp u krijgt, hoe lang en hoe intens het huilen is, maar ook van hoe anderen naar u kijken of van de eisen die u aan uzelf stelt (“Ik moet dit alleen kunnen”, “Ik mag niet zwichten”).

Laten we duidelijk zijn: een baby huilt niet om u te manipuleren. Hij “test” u niet. Hij probeert gewoon uit te drukken wat hij voelt, wat hij meemaakt, wat hij nodig heeft. En vaak heeft hij gewoon behoefte aan aanwezigheid, aan armen, aan geruststellend menselijk contact.

Maar het is niet altijd mogelijk om meteen op dat huilen in te gaan. En dat is ook wat goed ouderschap inhoudt: je grenzen erkennen. Als je merkt dat je je geduld verliest, dat je op bent, is het essentieel om aan jezelf te denken. Dat kan betekenen dat je het stokje doorgeeft aan iemand die je vertrouwt, of dat je jezelf een paar minuten pauze gunt (zorg er wel voor dat je baby veilig is).

Respect voor jezelf om beter te kunnen begeleiden

Om de emoties van uw kind te kunnen omarmen, moet u eerst een andere essentiële stap zetten: uw eigen emoties omarmen. U hebt het recht om moe, overweldigd of geïrriteerd te zijn. Ook u hebt behoefte om gehoord, gesteund en beluisterd te worden.

En onthoud: door te leren uw emoties te herkennen en te beleven, laat u uw kind zien dat het dat ook kan. Het is een onzichtbare maar waardevolle overdracht.

Samenvatting

Het huilen van een baby is geen afwijking die moet worden gecorrigeerd, maar een uiting die moet worden begeleid. Als u dat soms moeilijk vindt, is dat niet omdat u een ‘slechte ouder’ bent, maar omdat u een mens bent.

Zorg net zo goed voor uzelf als voor uw kind. Vraag om hulp. Neem pauzes. En bovenal: wees lief voor uzelf. U leert samen.